~ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ~

Πάρε μια φούχτα θάλασσα και μέσα από το βλέμμα σου, ταξίδεψέ τη. Ποτέ μη φοβηθείς να λιώσεις στην αλμύρα της. Να αφεθείς στη μαβιά χροιά της, στις σιγοψιθυρισμένες νότες της, που αναδύονται από τα έγκατά της.
Είναι η νύχτα που τα μάτια ξεγελά και σαν αλαφροίσκιωτη φιγούρα ρίχνει τα σκοτεινά της πέπλα, μεταμορφώνοντας τα ήμερα σ' αγριεμένα.

Είναι η νύχτα που σαν με τη θάλασσα ενωθεί, γυρεύει τις μοναχικές ψυχές, που προσπαθούν το χρόνο να γελάσουν, τα μύρια πάθη να δαμάσουν.
Μες το πυκνό σκοτάδι της πλέκεις τα όνειρά σου...Εκείνα που τα ξέχασες, κλεισμένα σε μια σκέψη περασμένη. Εκείνα που σε οδηγούσαν στο δρόμο που εσύ εχάραξες.

Πάρε μια φούχτα θάλασσα και δώσε της σώμα και ψυχή...Μέσα από τα υγρά της μονοπάτια, περπάτησέ τη.
Κι άσε για τους κοινούς θνητούς το φόβο της αγάπης.

~ Η Χώρα των Συλλογισμών ~

Πώς ν' αγγίξεις τη χαρά, ουράνιο δώρο σταλμένο στο βυθό της μοναξιάς σου,

πώς να ικετεύσεις ψίχουλα παρηγοριάς, λέξεις κρεμασμένες σε χείλη σφαγισμένα.

Κείνο το μουντό φθινοπωρινό απόγευμα ζωήρεψες για λίγη ξαστεριά,

ρόδα αμάραντα στη φλόγα των ματιών σου.

Δεν είναι ο χρόνος φθοράς στοιχείο, μήτε οι ώρες που περνούν τα λογικά τους χάνουν,

είναι το διάβα σου που άτολμο κύκλους σχηματίζει,

αιώνια προϊστορία, θνητή αδυναμία επιμένεις συνεχώς στις άσκοπες επαναλήψεις σου.

Σαν έρθεις κάποτε στη χώρα των συλλογισμών, κλέψε λίγες στιγμές από το δανεικό σου χρόνο,

εδώ είναι η λύτρωση, εδώ και η χαρά, αν τις θνητές σου σκέψεις μπορέσεις να δαμάσεις.

~ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ~

Ο άνεμος τρελός κι αλλοπαρμένος,

χαμένος μες στη λήθη του από θάλασσα βρεγμένος.

Φιγούρες περιδιάβαιναν σε φημισμένους τόπους,

χαράματα ξυπνούσανε με λιγοστούς ανθρώπους.

Και μια ημέρα γιορτινή απ' το παλιό καφενεδάκι,

γύρισαν θρύλοι νοεροί στο γελαστό σοκάκι.

Μην τάχα και να πέρασες απ' τις νωθρές του πέτρες;

Ένας γλυκός αντίλαλος στις παγωμένες στέπες.

Μην τάχα κι αφουγκράστηκες τη χαρωπή λατέρνα;

Με μελωδία γέμισε μια ασημένια χτένα.

Κι αν χάθηκες ολότελα σε μανιασμένη ομίχλη,

να' ναι η ομίχλη φυλαχτό το δρόμο να σου δείχνει.

Γιατί εσύ είσαι που φυλάς κλειδί ξεσκονισμένο

κι από του χρόνου τη φθορά το έχεις κρεμασμένο.

Να μπεις στα βάθη της ψυχής και να την ερευνήσεις,

να δώσεις νόημα ξανά και να τη συγκινήσεις.

Κι αν είσαι ο πρίγκηπας θαρρείς  που κλέβεις τα όνειρά μου,

τότε κι εγώ θα σου χρωστώ για πάντα την καρδιά μου.

~ Ο ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΤΟΠΟΣ ~

Σ' απέραντο γαλάζιο πλέκω τα όνειρά μου

και σε χαμένες εκκλησιές  λυτρώνω την καρδιά μου,

για λίγα ψίχουλα στοργής κι αδαμαντένιες νύχτες

είναι η γη μου και πατρίς οι σκουριασμένες λίστες.

Σ' αυτή τη χώρα που πονώ σ' αυτό τον ελαιώνα

σμιλέψαν άρμα κι οχυρό στον εικοστό αιώνα,

πατήσαν χώμα ιερό και δοξασμένους τόπους

κι ήρθαν να στήσουνε γιορτή σε δυστυχείς ανθρώπους.

Κάπου πιο πάνω έστεκε ένας μαυροντυμένος

κι όλα από κει τα έβλεπε και ήταν δακρυσμένος.

Κι απ' την οργή του η γη εστείστηκε και άνοιξε στα δύο

και μια βροχή πλημμύρισε το αδειανό σχολείο.

Αλλοίμονο! δεν χάθηκαν κι όλα τα τελευταία

δεν ήρθε τέλος ικανό να κλείσει την αυλαία,

γιατί ποτέ δεν ρώτησαν τι είναι αυτός ο τόπος

ευλογημένος των θεών κι από το χρόνο μόχθος.

~ ΥΔΑΤΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ~

Στήσαν οι άντρες το χορό στη μυθική πλατεία

κι άδραξαν χούφτες ουρανό και λιγοστά βιβλία,

άρχισαν γλέντι ζωηρό για την βασσίλισά τους

τη θάλασσα τη θαλερή και την αφέντισσά τους.

Μέχρι κι η νύχτα σάστισε κι απέσυρε τα πέπλα

κι ο ήλιος που τους δώρισε τα χρυσαφιά του κέφια,

να πλημμυρίζουν ουρανό, αλμύρα και κοράλλια

στεφάνια έπλεκαν σωρό μες στα υγρά λιβάδια.

Μια ηλιαχτίδα ξέφυγε απ' τη θερμή ασπίδα

να μάθει θέλει και ρωτά την άγραφη τη μοίρα,

γιατί δεν καταλάβαινε τους κλειδωμένους νόμους

που καμωμένοι από ζωή χαράζουνε τους δρόμους.

Κι η μοίρα αποκρίθηκε απ' τον υγρό της θρόνο

κι ωκεανούς τής έδειξε γιομάτους από πόνο,

τα δάκρυα εμάζεψε σε διαμαντένια νέφη

να' ναι ελεύθερη η ψυχή σ' ανηφοριές ν' αντέχει.

~ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ ΜΟΥ ~

Μέσα απ’ το απέραντο γαλάζιο περνούν χίλιες εικόνες

στα μονοπάτια καμωμένα από πέτρα και θυμό,

σε λίμνες από τις πιο λιτές κι απύθμενες ελπίδες.

Ένα νησί στο χάρτη σκέκει άλαλο, περήφανο κι υγρό

στου ουρανού τις γλυκοχάρακτες νησίδες.

Τι κι αν το σμίλεψαν οι θεοί, τι κι αν το τραγουδούν οι γλάροι

λέξεις παρμένες από χείλη με τη θαλασσινή αλμύρα,

σε κάθε μονοπάτι του γενναιόδωρα το προίκισε η μοίρα

γιατί σ’ αυτό ακούμπησαν τα δώρα τους των αστεριών οι φάροι.

~ Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ~

Κει στην παλιά αγαπημένη μου θεσούλα

στάθηκα λίγο για να δω – τη σκέψη μου να ορίσω,

ζώστηκα μνήμες ζωηρές στη λυγερή βαρκούλα

κι έχτισα φάρους ανοιχτούς πριν σ΄αποχαιρετίσω.

Γλύκαναν λίγο τα πανιά από τα δάκρυά μου

κι έριξα δίχτυα απ’ τη φθορά που είχε η καρδιά μου,

πέταξα λίγο πιο ψηλά ν’ αγγίξω την πνοή σου

όπως ο ήλιος που μεθά σαν βλέπει τη μορφή σου.

Χαρά σ’ εκείνον που μπορεί με μια οκκά μελάνι

να γράφει τα παθήματα που δεν θα βρουν λιμάνι,

σαν μανιασμένες θάλασσες που σε περικυκλώνουν

νοιώθεις δαρμένος και γυμνός στις τύψεις που σε ζώνουν.

Κρατώ την ύστατη στιγμή αυτή που πάντα μένει

από τα σάπια και φθαρτά και υποσχέσεις φέρνει,

εκεί που πάω μην ερθείς μην με αναζητήσεις

γιατί αλλάζω ρότα και σκορπώ τις γκρίζες αναμνήσεις.

~ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΕΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΕΣ ΑΝΤΑΥΓΕΙΕΣ ~

Μια θάλασσα γλυκοφιλημένη στο απομεσήμερο ενός νωθρού χειμώνα. Κοίτα πώς γυαλίζει η γαλάζια φορεσιά της, σαν ο ήλιος αστειεύεται μαζί της. Πώς γλυκαίνει η αδιάφορη, φθινοπωρινή παλέτα, σαν βγει σεργιάνι  στης ψυχής τα μυστικά λημέρια.

Γαληνεύει με τον ψίθυρο του ανέμου, όταν την αγγίζει απαλά κι αφήνει επάνω της τον ίσκιο του φευγάτο.

Χειμώνιασε, μα εσύ εκεί… να στέκεις αθώρητη, περήφανη, πιστή στο κάλεσμα του χρόνου. Το γκρίζο να μεταμορφώνεις στο πιο δημιουργικό, περίτεχνο ουράνιο τόξο.

Μαζί να περπατήσουμε τις ώρες, που βουβές κι ασάλευτες κυλούν στο χειμωνιάτικο ψύχος της σιωπής.

Είναι η αλμύρα σου, το απλωμένο χάδι σ’ ένα σώμα γυμνό, που το αιχμαλωτίζεις.

Μέσα στο βυθό σου ρίχνομαι, σαν αμαρτωλή ερωμένη που λύγισε στο μαγικό σου κάλεσμα. Γιατί μονάχα εκεί χάνονται οι αντιστάσεις και θεριεύουν οι αισθήσεις, στο σιωπηλό κάλλος του χειμώνα.

~ Στη Χώρα της Αφθαρσίας ~

Μακρινή τ' ονείρου οπτασία, γνέφεις σινιάλα στη σιωπή π' ολόγυρα σκορπίζεις,

καθώς ξεμακραίνεις απ' τον ίλιγγο της ματαιοδοξίας σου...

εκεί επιστρέφεις, υφαίνοντας τις σκέψεις σου.

Δεν είσαι από σάρκα καμωμένη κι ας δείχνεις ροδαλή μέσα στα πλουμιστά σου ρούχα...

χαρά σ' εκείνον που μπορεί το λήθαργο να σπάσει κι από τη μετριότητα τής προσμονής,

τ' ανήκουστα να φτάσει...

Θέλει η ψυχή οργή και η καρδιά αντάρα,

πέρα από τα όρια, ώσπου να βρεθεί στη Χώρα της Αφθαρσίας.

~ ΙΕΡΟΣΥΝΗ ~

Βαδίζουμε στην τραγικότητά μας
γελωτοποιοί και κόλακες
μασκαράδες και κιχώτες.
Όταν σφυριλατείται η ζωή με ληγμένες υποσχέσεις
ανοίγουν σύνορα στο άπειρο, προσμένοντας έναν Μιθριδάτη
να ραντίσει με ήλιο τη σκέψη.

Δεν τρέφουμε αυταπάτες
ο χρόνος μίσεψε τον πηγαιμό
σαν μία ξύλινη σανίδα νοτισμένη
από την αρμύρα της θάλασσας
που βολοδέρνει σε κάποιο ακρογυάλι.
Βουτάμε σ’ έναν χείμμαρο από λάθη
στοιχειωμένα από νύχτες παραισθήσεων
και αγνοούμε την ύπαρξη μιας μέρας γεμάτη από ήλιο.

Είμαστε τόσο ασήμαντοι μέσα στην ύπαρξή μας
και συνάμα τόσο σημαντικοί, όπως η φλόγα που καίει στο καντήλι.
Κι όπως κρατάς το χέρι ενός παιδιού και ανταμώνεις το σαστισμένο βλέμμα του
έτσι κατοικείς στα όνειρά του
τα γεμάτα από χρώματα και φρεσκοκομμένα άνθη.
Μακάριοι εκείνοι που δέθηκαν με τις ρίζες των προγόνων τους
ευλογημένοι όσοι διδάχτηκαν τον πύρινο λόγο τους.
Γιατί μόνον από χώματα ιερά αναδύεται ο καρπός μιας καινούργιας μέρας.