~ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ~

Κάθε φορά που ανοίγω τα φτερά για να πετάξω, πάνω από ωκεανούς, πελάγη
βλέπω δάκρυα ριγμένα στων ματιών σου το σκοτάδι.
Και πιο πέρα μια ασπρόμαυρη εικόνα του ονείρου οπτασία,
σπάει γίνεται κομμάτια, πάνω σε χορταριασμένα βράχια, μα ποιος δίνει σημασία..
Καταμεσής στο πέλαγος ένα κομμάτι ξύλο από κατάρτι, πλέει μονάχο του σαν άδειο σώμα,
όπου θεριά και δράκοι δεν το κυρίεψαν ακόμα...
Πώς να μείνει άφθαρτη η ψυχή, τι λόγους έχει η καρδιά για να χτυπά,
δυο χείλη σφραγισμένα σε φεγγαρένιο φως άπλετα, πλημμυρισμένα μες το βάθος των ματιών σου
να γυρίζει η γη κι εγώ να μένω εκεί, στην αέναη αναζήτηση των μαγεμένων στεναγμών σου...

Πόσες ζωές, πόσοι αιώνες να προσμένεις το λυτρωμό μιας αμαρτίας,
μια τόση δα αναπνοή δίνει το νόημα να ζεις κι ας μείναν άδεια της αγάπης τα βιβλία.
Θάλασσα τ' ονείρου, κύματα που παίζουν χωρίς να λογαριάζουν
την ώρα της επιστροφής, φόβοι, τύψεις κι ενοχές μες την αλμύρα τους καταλαγιάζουν.
Μια μόνο λέξη μαγική, γλυκά ποτισμένη, με ροδοπέταλα στεφάνια πλέκει
και σε απάτητα μονοπάτια της ψυχής, εκεί τη δύναμη κατέχει.
Είν' η αγάπη που ποτέ στην όψη δεν λυγίζει, δεν πέφτει χαμηλά μήτε καρδιά θε να προδώσει,
μόνο στις πύλες τ' ουρανού, σε κόσμους άδειους και δειλούς, θαρθεί για να τους σώσει.

~ ΟΙ ΩΡΕΣ ~

Και μες τις ώρες μου κυλά, κρυφά η κάθε σκέψη...που λυτρωμένη έρχεται κενά για να γεμίσει.
Δεν είναι πια αιχμάλωτη, δεν τη σκιάζει ο πόνος..αλλά ελεύθερα εκφράζεται, μέσα
στο απαύγασμα των μεξεδένιων ήχων της νυχτιάς...
Μοιάζει με νεογέννητο μωρό που η σκληρότητα του κόσμου, δεν έχει ακόμα αγγίξει..
Δείχνει μεστή και κατασταλαγμένη από τις τόσες χιλιάδες έγνοιες, που τη δεινάστευαν
και την πολιορκούσαν...

Είναι τούτες οι Ώρες ενός βαθύτερου στοχασμού, όπου παίρνει χρώμα η σιγή
και υπόσταση το βλέμμα...Ένα βλέμμα καθάριο και κρυστάλλινο, σαν ουρανός χωρίς τα νέφη...
...σαν κεραυνός από χρυσάφι που χτυπά και χάνεται.
Μια δροσοσταλίδα σκέψης και μια εικόνα απ' τα παλιά....Το τότε για να θυμίζει το σήμερα..
Το σήμερα για να διδάσκει την τεχνή του ποτέ.
Ποτέ πια πίσω μη γυρνάς...ποτέ πια μη βλέπεις ψέμμα...

Το κίβδηλο κι επίπλαστο γερνά τον άνθρωπο...η αλήθεια τον λυτρώνει.
Χρειάζεται περίσσιο θάρρος για να γίνει το "εγώ", "εμείς"....
Για να χωρέσει σε μια στάλα αλήθειας ολόκληρη η υπόσταση...
Και μετά οι νεράϊδες ασημώνουν τη μορφή και τη φυλάνε...από κάθε κακό...
Είναι τούτες οι Ώρες που κάθε σκέψη αποκτά νόημα κι ουσία.....

~ Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΕΨΥΔΡΑ ~

Έγειρε η κόκκινη κλεψύδρα, μέτραγε τις ώρες που περνούν
κι έδωσε στο χρόνο διορία, για όλες τις ψυχές που αιμοραγούν.
Δάνεισε στη σκέψη τη σοφία, έδειξε εκείνους που γελούν,
δάκρυσε σε τόση δυστυχία, για όλα τα παιδιά που καρτερούν...

Μια ζωή στην αγωνία κι ένας άνεμος καυτός
παριείς και αναρχία σαν έναν γέροντα σκυθρωπό.
Και με τράκα στα βιβλία, οι ψυχές τους να τραφούν
και η σύγχρονη ιστορία να τους γράψει πριν χαθούν.

Έγειρε η κόκκινη κλεψύδρα, κράταγε τις μέρες που κυλούν
έριξε στον πόνο τιμωρία, για όλες τις Μαρίες που σιωπούν.
Πέταξε τα άχρηστα βραβεία, φύσηξε πνοή να γεννηθούν
σκόρπισε τον ήλιο μες τα κρύα, να μπορούν να μπουν να ζεσταθούν.

*Υφάντρες*

Απόψε, που το βρόχινο νερό ξεπλένει όλα τα κρίματα, που η θέρμη της φωτιάς από τα ξύλα λιώνει το παγωμένο φευγιό, αναθεώρησε...Σπάσε τα δεσμά που κρατούν φυλακισμένη την ανάσα αυτού του ύστερου στεναγμού και κράτα αιώνια τη στιγμή μέσα σε μια φούχτα μάλαμα κι ατσάλι...
Από τις τρικυμίες και τα μαγεμένα μονοπάτια, από τη μανιασμένη πάλη με τη μοίρα, χαρά δεν θα'βρεις...
Κείνο όμως, που θα βρεις είναι πάνω απ' την ανάγκη σου για το ανήμερο φευγιό...
Είναι τ' άσαρκα πάθη, ειν' η λαχτάρα καταπάτησης κάθε νόμου ασυμβίβαστου με τις ανάγκες της ψυχής...
Που σου κραδαίνει από ψηλά ξίφος πορφυρό, που σε χορταίνει λυτρωμό κι αγάπη...
Είναι η Ελευθερία να θες και να μπορείς, να φαίνεσαι και να'σαι, να λογίζεσαι και να πράττεις...Ν' αγαπάς και ν' αγαπιέσαι, όπως μόνο οι μοίρες ξέρουν και υφαίνουν τ' άγραφα κι ανείπωτα του νου και της καρδιάς...

~ Οι Ώρες... ~

Σαν την αστροφεγγιά έρχονται οι σκέψεις
που σε παίρνουν μακριά μου
και τότε, αναρωτιέται κανείς...για ποιο δρόμο
για ποιο πεπρωμένο, πλάστηκε και πού πηγαίνει;

Ώρες ατέλειωτες σ' ένα φέγγος από ατέρμονα βράδια
κι η σιωπή να θέλει να λυθεί, σαν μάγισσα μ΄αδύναμα μάγια...
Μόνο, οι Ώρες...αυτές μοναχά καταλαβαίνουν πόσο μάταια,
πόσο πλημμυρισμένα από λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ...
Συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν κι ένα άγγιγμα που πάγωσε
στους νόμους του απαγορευμένου...

Και τι έμεινε απ' όλα τούτα; Ίσως, η ευγένεια της καρδιάς...
Η καθάρια ικανότητά της ν' αγαπά χωρίς όρια
και πάνω από προκαταλείψεις...
Η λύτρωση έρχεται όταν η αγάπη παίρνει την πιο αγνή μορφή της.
Όταν καταρρίπτεται κι η τελευταία αντίσταση προσμονής της...
Όταν αγαπά με την απλότητα και το εύρος της δύναμής της..
Τότε, οι Ώρες γίνονται ένα με το Σύμπαν...και γνέφουν στωϊκά
σ' εκείνον που αδημονεί...Ξέροντας, ότι δεν θα είναι μόνος ποτέ πια...

~ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ~

Και να που πλησιάζουμε την εποχή εκείνη με τα χρώματα τα πιο φωτεινά
σαν ανεμόσκαλα που κρέμεται από τα σύννεφα, σαν λιθόστρωτο σοκάκι που άνοιξαν στο βυθό οι ταραγμένες σκέψεις, για να πλαγιάσουν ευθύς μετά και να ξεκουραστούν.
Κάθε τέτοια εποχή χορός μεγάλος στήνεται, απ’ Ανατολή σε Δύση κι από Νότο σε Βορρά, γιομάτος από έρωτα που στάζει γλυκές δροσοσταλίδες μιας αέρινης νιότης κι ενός ξεπεσμένου εγωϊσμού.

Πρέπει ν’ αφήσεις πίσω τις θολές εικόνες από το έρεβος της νυχτιάς και να προστάξεις το δείλι να σε τυλίξει με τη διαπεραστική αύρα του.
Τούτη την εποχή οι σκέψεις δεν έχουν χώρο σ’ αυτό το γαϊτανάκι, μήτε οι έγνοιες, που αποκαμωμένες γέρνουν στα βράχια να ξαποστάσουν.
Δεν υπάρχει μέρα ή νύχτα, πρωϊνό ή απομεσήμερο…Μόνο τα μάτια που σε κοιτούν με βλέμμα διαπεραστικό και μέσα τους βλέπεις την εντολή «Να ζήσεις».

~ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΦΕΝΤΡΑ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ~

Στα μεταξένια της ακρογυάλια έπαιζαν δυο παιδιά, με χαρωπή διάθεση, ανέμελα, σαν εικόνα σκαλισμένη σ' έναν βράχο που δεν ξεθωριάζει απ' τη μανία του χρόνου.
Κι όσο τα κύματα σε ταξιδεύουν σε μέρη αταξίδευτα, τόσο ποθείς να την κλειδώσεις μέσα σ' ένα τόσο δα μικρό κοχύλι...για να την μεταφέρεις μαζί σου, όπου πας, εκεί που τα σύνορα του νου εναρμονίζονται μ' αυτά της καρδιάς και λιώνουν, όπως ο σίδηρος και γίνεται χρυσάφι.

Μυριάδες ηλιοβασιλέματα σκορπούν και γίνονται έναστρη σκόνη πάνω στα σμιλεμένα της νερά...
Μην είναι τάχα η τόση ομορφιά που σε αγγίζει, σαν κόρη λυγερή που αψήφησε τον κίνδυνο...ή μήπως, η αέναη αναζήτηση αρχής και τέλους, σ' έναν ωκεανό από συντρίμμια της ζωής των ανθρώπων;
Αχ, θάλασσα αφέντρα των ψυχών...σ' έχω δίπλα μου και πώς να σε περάσω; Σε κλείνω μέσα μου, γιατί δεν θέλω να σε χάσω.

~ Η ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ~

Η πύλη με τα όνειρα δεν έχει αντικλείδι…
Δεν τους χωρά αυτούς που άτυπα προδώσαν ό,τι καλό εφτιάχτηκε στη γη για να ριζώσει…
Γυμνοί σαν μια κενή ταφόπλακα δίχως όνομα περιέφερναν τα σκληρά τους προσωπεία, σ’ ένα σύννεφο κανπού από στάχτες που δεν σβήνουν…
Ψυχές χωρίς αντίκρυσμα, καθρέφτες δίχως είδωλα, άπλωσαν το χέρι εξιλέωση για να’ βρουν….

Μα πώς να ξεφύγει ο εγωισμός από τη ματαιοδοξία του;
Πώς να φωτίσεις μια ψυχή που ζει μες στο σκοτάδι;

Όσο κι αν σφυριλατείς το ψέμμα, όσο κι αν το εξωραίζεις, η αλήθεια θα διαπερνά τις πιο μιλείχιες πτυχές του εαυτού σου.
Και θα’ ναι το αγρίμι εκείνο που θα κρατά καλά κρυμμένο το κλειδί της πύλης των ονείρων.

~ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ~

Σήκω και χόρεψε, μου είχες πει, στο μεσοδείλι του ονείρου, όταν οι πύλες της θεοπλασίας είναι ανοιχτές για να μπορούν οι ψυχές, αιώνιες ερωμένες της άφθαρτης αγάπης, να ξαποστάσουν μία στάλα.
Διαβάτες μιας ατέρμονης ζωής, μυθοπλάστες μιας αλήθειας που σκεπάζει με τα πέπλα της ό,τι ξεγυμνώνει και πληγώνει στα δύσβατα μονοπάτια του μυαλού…

Κάθε στροβίλισμα και μια αναλαμπή φωτός, κάθε πέταγμα ψηλά απόσταγμα του έρωτα του χιλιοταξιδεμένου στα μυστικά περάσματα μιας γκρίζας αυταπάτης…

Χόρεψε, μου έλεγες, δίχως τα μάτια να ανοίξεις… Η αναγεννημένη σου καρδιά θα σε οδηγήσει για να δεις τα θαύματα του κόσμου… αυτά που εσύ κάποτε σπατάλησες, τσακίζοντάς τα και τώρα υψώνονται ξανά εμπρός σου, έτοιμα να σου μάθουν τη ζωή απ’ την αρχή….

~ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ ~

Άγριος ο ωκεανός, μα γλυκό το τραγούδι του να χαϊδεύει τις αισθήσεις… μιλά στη γλώσσα των ταξιδιάρικων πουλιών. Λαξεμένα, θαρρείς τα κύματα πάνω στα βράχια που σπάνε, αφρίζουν σε μια ήρεμη οργή…
Δες τα πλοία που σαλπάρουν για μακρινούς προορισμούς, περήφανα σκαριά που στέκουν ορθά κι αμίλητα προσμένουν. Εκείνους τους στερνούς καραβοκύριδες, ντυμένους με την αλμύρα της θάλασσας, για να τα συνοδέψουν στο βάθος του ωκεανού, που αγγίζει τις ανθρώπινες καρδιές και τις λυτρώνει.