~ Εκ των Έσω ~

Για μία χούφτα τάλαντα πουλήθηκε η ψυχή.

Τόσο εύκολα και ανερυθρίαστα, όσο εύκολα πωλούνται συνειδήσεις

με αντάλλαγμα την ηδονή της ματαιοδοξίας

που επιφέρει η αδράνεια του νου.

Δεν έχει ανάγκη η πατρίδα από σωτήρες νεκροζώντανους

μόνος Σωτήρ της ο Θεός

και θησαυρός της τ' αδούλωτο πνεύμα.

 ©Τερέζα

~ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ~

Σύνορα ξεθωριασμένα

στον απόηχο μιας μέρας αμαρτωλής,

πλημμύρισες νοσταλγία, αρπάχτηκες

από μια σκέψη που μονάχη ορίζει ολόκληρο παρελθόν.

Σημασία δεν έχει να θυμάσαι

αλλά να τρέφεται η ψυχή με ήλιο χαρισμένο

με τις μορφές λησμονημένων εραστών

που κάποτε ξόδευαν αγάπη σε πυρκαγιές

ξεγυμνωμένοι στην αλήθεια

στεγνοί από θυμό.

Θυμήσου...

με ριζωμένα στην καρδιά τ' απομεινάρια

μιας άλλης εποχής

εκτεθειμένης σ' ένα μέλλον αβέβαιο

σε μια στιγμή που αναζητά την αιωνιότητα. 

 ©Τερέζα

~ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ ~

Στα γαλάζια της νερά πλέκονται χοροί, που οι μούσες πρόσταξαν

αναδυόμενοι αντίλαλοι σε ένα σώμα πλημμυρισμένο από ήλιο,

βυθίζονται νωχελικά οι θύμισες σ' έναν ωκεανό αισθήσεων

από τα καλοκαίρια, που δε σταμάτησαν ποτέ, που δεν γνώρισαν χειμώνες

και έλουσαν τις νύχτες τους σε πόθους ανεξερεύνητους.

Μαζεύω το σκοτάδι να χωρέσει σε μια λέξη μοναχά

κι ανάβω επιθυμίες, φυλαγμένες σ' έναν βυθό ταξιδεμένο

μην με ρωτάς για προορισμούς και διαδρομές

ρώτα με μόνο, για εκείνο το φάρο 

που κάποτε είδες να χαράζει πάνω του ολάκερος ο κόσμος.

 ©Τερέζα

~ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΠΛΑΝΟΔΙΑ ~

Μάτια υγρά, ντυμένα με πανσέληνο και πώς να τα κοιτάξεις..
παίρνουν γαλήνη από τους ήχους της σιωπής.
Νύχτα απάτητη κι αγέρωχη θεά
των μαγεμένων δειλινών αναπνοφόρα
πόσες ζωές εχάρισες, στο άγγιγμα της πορφύρας...

Φεγγάρι ολόγιομο με τις αχνές κορδέλες
βγήκες σεργιάνι ζωηρό, με βλέμμα ξαναμμένο.
Τινάζω τη φωτιά και απ' αυτή κρατώ μια φλόγα
να την εναποθέσω στο βωμό της άσπιλης ελπίδας
που γίνεται θυσία από πλανόδιους γητευτές.

Ρίξε φεγγάρι το άγγιγμά σου το μισότρελο
δώσε τους λίγη απ' την κλεμμένη σου θωριά
αυτή η νύχτα να μη μείνει μοναχή
να μη βρει η κραυγή αντίλαλο
να θωπεύει το σκοτάδι και να αντανακλά το φως
όπως το βλέμμα αναζητά φιλήδονα τα χείλη.

Κι αν σε ρωτήσουν κάποτε μην τα' χες και χαμένα
πες τους, πως τα χαμένα ρίχνουν άγκυρα στο έρεβος της λογικής.

 ©Τερέζα

~ ΨΗΛΟΤΕΡΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ~

Στα πιο ψηλά σκαλοπάτια τ' ουρανού βρίσκονται τ' ανέγγιχτα....εκείνα, που καρτερούν μια στάλα αποδοχής, εκείνα που αντιλαλλούν στη ματαιότητα του ανεκπλήρωτου. Κι είναι τόση η ομορφιά που ξεπροβάλλει σαν κύκνος λυγερός, από μια ψυχή που αναδύεται στο φως.

 ©Τερέζα

~ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ~

Να αγαπάς
να μη βαστάς υποχωρήσεις
Να βαδίζεις
σε λέξεις, που η καρδιά περπάτησε για σένα
Να μαθαίνεις
τα μυστικά, που οι εικόνες ψιθυρίζουν μεταξύ τους
Να μ' αγαπάς
όταν με τη σιωπή μου σε τυλίγω...
...σε ζωηρά καλέσματα...

 ©Τερέζα

~ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΚΑΡΔΙΑΣ ~

Ανέτειλες σαν θυμωμένος ήλιος
απομεινάρια ενός "εγώ" τσακισμένου
Λέξεις κλεισμένες σ' ένα μπαούλο
που μάχονται να βγουν

Βήματα νωθρά, ξεψυχισμένα
σε μια παλάμη ανοιχτή χαράσσονται

Πόσο κρίμα.....

λιγόστεψες στο μέτρημα της Αγάπης.

 ©Τερέζα

 

~ Ο ΔΡΟΜΟΣ ~

Φιλήσυχοι διαβάτες σε πορείες με ελπίδα ποτισμένες,
φόβος, απορία, προσμονή...
Λοξοδρομούν σε μπερδεμένα μονοπάτια,
της αιώνιας πίστης και του άτολμου δέους.

Περνούν και χάνονται
λυγίζουν υπό το βάρος της αδυσώπητης αλήθειας.
Φύλλα φθινοπωρινά στη λήθη μιας αναίτιας νάρκης
ναρκώνουν το μυαλό, το σαπίζουν,
σκεπάζουν με χρυσάφι τη συνείδηση.

Η ελαφρότητα της σκέψης
το ακαταλόγιστο της πράξης,
λυγίζουν τους πιο αδύναμους.
Ο φόβος δεν γεννήθηκε μονάχος
κι ας ημέρωσε τις τύψεις.

Θεριεύει η ψυχή σαν μένει μόνη
επαίνους δεν ζητά, τον οίκτο αποστρέφεται,
για οδηγό της έχει πάντα το φως. 

 ©Τερέζα

~ ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ ~

Ζητείται Ελπίς.....
στα υπόγεια των συναισθημάτων
στις αλάνες των δακρύων
στις εγκαταλειμμένες αισθήσεις
στα σκοτεινά σταυροδρόμια του μυαλού
στις δουλοπρεπείς αποταμιεύσεις φιλοφρονήσεων
στα μίζερα απομεσήμερα μιας μάταιης δόξας
Ζητείται Ελπίς.......... 

 ©Τερέζα

~ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ~

Κράτα ψηλά τα όνειρα σου, μη τα αφήσεις να να χαθούν σε άγνωστες ατραπούς..Κάθε όνειρο μια ελπίδα, κάθε ελπίδα μια γλυκιά προσμονή...δες με τα μάτια της ψυχής όσα ένα απλό βλέμμα δε μπορεί να σου προσφέρει....και νοιώσε το άγγιγμα της πανσεληνου να δίνει χρώμα στα σκονισμένα σου σταχτιά σεντούκια της καρδιάς...Θα είναι εκεί...και θα σε περιμένει για να φύγετε μαζί για το μεγάλο ταξίδι της ζωής...

 ©Τερέζα