Μα τι γυρεύουν οι Ψυχές μας (Γ. Σεφέρης)

Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας
πάνω σε καταστρώματα κατελυμένων καραβιών
στριμωγμένες με γυναίκες κίτρινες και μωρά που κλαίνε
χωρίς να μπορούν να ξεχαστούν ούτε με τα χελιδονόψαρα
ούτε με τ’ άστρα που δηλώνουν στην άκρη τα κατάρτια.
Τριμμένες από τους δίσκους των φωνογράφων
δεμένες άθελα μ’ ανύπαρχτα προσκυνήματα
μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες.

 Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας
πάνω στα σαπισμένα θαλάσσια ξύλα
από λιμάνι σε λιμάνι;

Μετακινώντας τσακισμένες πέτρες, ανασαίνοντας
τη δροσιά του πεύκου πιο δύσκολα κάθε μέρα,
κολυμπώντας στα νερά τούτης της θάλασσας
κι εκείνης της θάλασσας,
χωρίς αφή
χωρίς ανθρώπους
μέσα σε μια πατρίδα που δεν είναι πια δική μας
ούτε δική σας.

Το ξέραμε πως ήταν ωραία τα νησιά
κάπου εδώ τριγύρω που ψηλαφούμε
λίγο πιο χαμηλά ή λίγο πιο ψηλά
ένα ελάχιστο διάστημα.

Γ. Σεφέρης

~ Μεγαλώνουμε ~

Μεγαλώνουμε

με εικόνες προγονικές, εφάμιλλες εκείνων 

που οι μεγάλοι ιστορικοί προσθέτουν στο πάνθεον των αιώνων.

Παιχνίδια από λινάτσα, άμμο και λίγες φούχτες ζαχαρωμένα όνειρα

να κρατούν συντροφιά, όταν το λυχνάρι αργεί να σιωπήσει.

Κάποτ

ε, θα τα βλέπουμε και θα γελάμε

όταν οι ελπίδες ορθοποδήσουν

και η καταχνιά απ' τα καμμένα γράμματα

γεμίσει από την ρουτίνα μιας καλημέρας.

Κάποτε...

Μεγαλώνουμε...

© τερέζα

~ Θαλασσογραφία ~

Δεν είναι η θάλασσα για πλάκες και παιχνίδια. 

Η θάλασσα είναι γυναίκα. 

Αν θες να την κατακτήσεις, να της φερθείς ευγενικά, με σεβασμό, 

δείχνοντάς της ταυτόχρονα πως είσαι εσύ ο μόνος κυρίαρχος. 

Κι αν κάποτε στα κύματα πεθάνεις, μη φοβηθείς... 

Μέσα από αυτά θα ξαναγεννηθείς, βράχος σμιλεμένος από χώμα, ατσάλι και νερό...

© τερέζα

~ Ευγένεια ~

Κάνε τον πόνο σου άρπα.

Και γίνε σαν αηδόνι

και γίνε σα λουλούδι.

Πικροί όταν έλθουν χρόνοι

κάνε τον πόνο σου άρπα

και πέ τονε τραγούδι.

Μη δέσεις την πληγή σου

παρά με ροδοκλώνια.

Λάγνα σού δίνω μύρα

- για μπάλσαμο - και αφιόνια.

Μη δέσεις την πληγή σου

και το αίμα σου, πορφύρα.

Λέγε στους θεούς <να σβήσω!>

μα κράτα το ποτήρι.

Κλότσα τις μέρες σου όντας

θα σου'ναι πανηγύρι.

Λέγε στους θεούς <να σβήσω!>

μα λέγε το γελώντας.

Κάνε τον πόνο σου άρπα.

Και δρόσισε τα χείλη

στα χείλη της πληγής σου.

Ένα πρωί, ένα δείλι

κάνε τον πόνο σου άρπα

και γέλασε και σβήσου.

Κ. Γ. Καρυωτάκης - από τη συλλογή "Άπαντα- Τα Ευρισκόμενα"

~ Προετοιμασίες ~

Στις παρυφές των σκέψεων

εκεί που τρεμοπαίζει μια αχτίδα ήλιου

στο μεσουράνημά της

Και στις αυλές των σπιτιών

στα έρημα σοκάκια 

που άλλοτε ξενυχτούσαν τα φιλιά

τώρα γεννιούνται ξεθωριασμένες συνειδήσεις.

Να μην ξεχάσω να πάρω μαζί μου τα κλειδιά

έχω να ξεκλειδώσω πάλι απόψε

κείνα τα γέρικα δέντρα

που υποσχέθηκαν συντροφιά.

Πώς να δαμάσεις το γιατί

όταν αιωρείται ένα αντίο

Και τα χρόνια περνούν

Μια συνήθεια είναι όλα, τελικά.

© τερέζα

~ Εκ των Έσω Ανύψωσις ~

Μεγαλοπρεπής... Τι θα πει μεγαλοπρεπής; 
Μεγαλοπρέπεια μπορεί να έχει ένα ηλιοβασίλεμα ή το ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα, 
ή ακόμα, η κορυφή ενός βουνού 
που ξεπροβάλει μέσα απ' την ομίχλη. 
Αν θες να κατακτήσεις τούτο το ουράνιο δώρο, 
ύψωσε πρώτα την ψυχή σε δυσθεώρητα ύψη, 
που μόνο η τελειότητα μπορεί να αγγίξει....

© τερέζα

~ Οι Προσκυνητές ~

Δεσπόζουν οι προσκυνητές της αέναης αγάπης 
που δεν γνώρισαν ποτέ αμαρτία.
Σμίγουν κάθε δείλι
αποστειρωμένοι από τύψεις
καταλήγουν σε ουράνια λιτανεία.



© τερέζα

~ Διδαχές ~

Δεν μπορείς να διδάξεις τίποτα στον άνθρωπο. 
Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να τον βοηθήσεις ν' ανακαλύψει αυτό που έχει μέσα του... ~ 

Γαλιλαίος

~ Ισορροπίες ~

Τι είναι η Ψυχή... Ένα κλειδωμένο μπαούλο γεμάτο βιώματα γενεών ολόκληρων... Αναλωθήκαμε κυνηγώντας χίμαιρες μέσα σε ουτοπικές καταστάσεις... Γίναμε δέσμιοι της ματαιοδοξίας μας, καταπατώντας κάθε φυσικό και ηθικό νόμο... 
Χαμερπή όντα, που βαλσαμώνουν συνειδήσεις στον καθρέφτη του Εγώ τους... 
Ο Άνθρωπος γεννήθηκε για να υπηρετεί και όχι για να υπηρετείται...

© τερέζα

~ Ο Θεός χρειάζεται τη βοήθειά μας ~

... Κάτωχρος κι εξαντλημένος ο Ιησούς στάθηκε κοντά στον τάφο.
"Λάζαρε, βγες έξω", φώναξε. Όλοι περίμεναν. Κι ο φτωχός 
νεκρός, που ένιωσε ότι εδώ στον τάφο του παίζεται η τύχη του
κόσμου, τί να ΄κανε; Η γη είχε χαθεί,
πως θ΄ άφηνε χωρίς ανάσταση έναν ολάκερο ουρανό...


Τάσος Λειβαδίτης