~ Ο Θεός Είναι Η Σιωπή ~

Υπάρχει γύρω μας και γύρω από τα πράγματα όλα
μια σιωπή μεγάλη
—είναι ο καμπύλος και βαθύς χώρος—που μας κρατάει
στους κόλπους της σαν μια μητέρα
Μετράει του κόσμου κάθε χτυποκάρδι
τους μυστικούς ψίθυρους, τις φωνές
όλα τα βήματα ακροάζεται
—Βήματα, βήματα, ομιλίες
από αναμέτρητες νύχτες κι αιώνες
που πέρασαν ή θα ‘ρθουν (τί σημαίνει;)
Χωρούνε, προχωρούνε, ολοένα κατεβαίνουν βουῒζοντας
καθώς το ρέμα που κατέβασε η νεροποντή—

Βαθιά στο στήθος μας είναι η Σιωπή κρυμμένη
σαν ένα ιερό εκκλησίας
Μες στην καρδιά μας η Σιωπή αγρυπνά σαν μια μητέρα
μας περιμένει πάντοτε σε κάθε κρίσιμη ώρα
Γιατί η Σιωπή είναι η οδός του αιώνιου Γυρισμού
κι ο δρόμος της Σιωπής περνάει μέσα απ’ την καρδιά μας

Ο Θεός είναι Σιωπή που υποβαστάζει
τους θόλους τ’ ουρανού και του Άδη τους πυλώνες
Μέσα της επιστρέφουν όλα, ως επιστρέφει
στη γη η βροχή, στο πέλαγο το ρέμα
Του χρόνου τα δυο αντίθετα ποτάμια
μες στης Σιωπής τον προαιώνιο χώρο
σμίγουν— με το νερό η φωτιά
κοιμάται φιλιωμένη — στου λιονταριού τα πόδια η ελαφίνα
κάθεται — στο λαιμό τού ρύσσου το άσπρο αρνάκι
Κι αδερφικά τ’ αντίθετα είναι αγκαλιασμένα

Γιατί ο Θεός είναι η Σιωπή
και η Αγάπη που τα περιέχει όλα.

*Μελισσάνθη (ή αλλιώς, Ήβη Κούγια-Σκανδαλάκη, όπως ήταν το πραγματικό όνομά της)

~ Αθανασία ~

Τι κι αν περνούν οι μέρες. 

Οι νύχτες εκείνες που δεν έχουν επιστροφή, είναι που σε πάνε στ' άπειρο.

Σπάνε σαν εύθραστα κρύσταλλα πάνω σε τυφλές ελπίδες

και καθρεφτίζουν είδωλα ενός ξεχασμένου ορίζοντα σιωπής.

Χιλιάδες νυχτοκάματα, αδιάκοπης συλλογής σκέψεων

λουστραρισμένες εικόνες και βλέμματα κενά από ουσία.

Δεν αγοράζω και δεν αγοράζομαι

μάλλον, η όραση σού πλάνεψε το νου.

Το πωλητήριο έγραφε: "πωλείται αθανασία".

© τερέζα

~ Άφθαρτη Μελωδία ~

Νοσταλγώ τις λιγοστές μπαλάντες 

που έμειναν μετέωρες στον αχνό ήχο της ημέρας,

εκείνες τις περιώνυμες τραγουδισμένες νότες, 

στραγγισμένες από θυμό,

να αγκαλιάζουν στοργικά την ακοή, μιλώντας με τον άνεμο 

που αντιλαλούσε το σκοπό τους.

Βασίλεψαν οι δείκτες

διέσχισαν χιλιόμετρα οι αναμνήσεις

για να βρεθούν σε μέρη γνώριμα

που κάποτε ρίξαν τη σκιά τους στην χαρά και τη γαλήνη.

Εκείνο το τραγούδι να μου πεις ξανά

που δεν μιλά για ξεπεσμένους ήρωες

αντέχει στους βοριάδες και σε φθαρμένα πρόσωπα,

γιατί ξέρει πως οι ουρανοί σκοτεινιάζουν 

όταν χαθεί η ελπίδα.

©Τερέζα

~ Όσο Μπορείς... ~ Κ. Π. Καβάφης

... κι αν δεν μπορείς να κάμεις

την ζωή σου όπως τη θέλεις

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς, μην την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του

κόσμου

μες στις πολλές κινήσεις κι

ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις

πηγαίνοντας την,

γυρίζοντας συχνά κ εκθέτοντάς

την

στων σχέσεων και των

συναναστροφών

την καθημερινή ανοησία

ώσπου να γίνει σαν μια ξένη

φορτική.

~ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ~

Γυρίζουμε, αναζητάμε, προχωράμε
Σε μια πορεία γεμάτη επιστροφές,
Κραδαίνοντας γυάλινο πυρσό

Μεταίωροι σε μια αβέβαιη πλάνη.
Ασφαλείς στη ματαιότητα της σιγουριάς
Εγκρατείς στης σκέψης τη σοφία,
Αμφιταλλαντευόμαστε….. 

 ©Τερέζα

~ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΕΠΙΓΕΙΑ ~

Πόση δύναμη, πόσες ελπίδες

να κρατήσεις άφθαρτη την ψυχή

όταν διώκεσαι από τους δαίμονές σου

όταν το άκρατο εγώ σε δυναστεύει.

Λοξοδρομείς σε σαθρά εδάφη μιας ανυπόστατης ύλης

και βουλιάζεις σε παρήγορες ενοχές

εξαργυρώνοντας τις τύψεις με μια δόκιμη μετάνοια.

Φιλήσαμε το ίδιο αστέρι και σμίξαμε κάτω από τον ίδιο ουρανό

που ήταν ντυμένος με το άπιαστο

απόρροια της ηδονικής μας πλάνης

που μες' στην τυφλή υποταγή, δε μας πλάνεψε.

Το βλέμμα μας στο άπειρο

στα χείλη ένα αχνό χαμόγελο

αγγίζει την καρδιά που ζέστανε το χάδι

από ένα άγγιγμα λουσμένο στον ήλιο.

©Τερέζα

~ Correspondances ~ (Baudelaire)

Η Φύση είναι ένας ναός που οι ζωντανές κολώνες του
αφήνουν καμμιά φορά να τους ξεφύγουν μπερδεμένα λόγια.
Ο άνθρωπος εκεί διασχίζει τα δάση των συμβόλων
που τον παρατηρούν με οικίες ματιές.

Σαν μακρινή ηχώ που από μακρυά αναμειγνύεται
μέσα σε μία σκοτεινή και βαθειά ενότητα,
απέραντη σαν την νύχτα και σαν τη διαύγεια πνεύματος,
τα αρώματα, τα χρώματα και οι ήχοι σου ανταπαντούν.

Υπάρχουν τα φρέσκα αρώματα όπως του δέρματος των μικρών παιδιών,
γλυκά σαν αυλοί, πράσινα σαν λειβάδια,
- και τα άλλα, διεφθαρμένα, πλούσια και θριαμβευτικά,

Με την εξάπλωση των άπειρων πραγμάτων,
όπως το κεχριμπάρι, ο μόσχος, το μοσχολίβανο και το θυμίαμα,
που υμνούν τις μεταφορές του πνεύματος και των αισθήσεων.

~ ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ~ ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ (μικρό αφιέρωμα)

Χαρά χαρά.

Δε μας νοιάζει

τι θ' αφήσει το φιλί μας

μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι.

Αγγίξαμε

το μέγα άσκοπο

που δε ζητά το σκοπό του.

Ο Θεός

πραγματοποιεί τον εαυτό του

στο φιλί μας.

Περήφανοι εκτελούμε

την εντολή του απείρου.

'Ενα μικρό παράθυρο

βλέπει τον κόσμο.

'Ενα σπουργίτι λέει

τον ουρανό.

Σώπα.

Στην κόγχη των χειλιών μας

εδρεύει το απόλυτο.

Σωπαίνουμε κι ακούμε

μες στο γαλάζιο βράδυ

την ανάσα της θάλασσας

καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου

που δε μπορεί να χωρέσει

την ευτυχία του.

'Ενα άστρο έπεσε.

Είδες;

Σιωπή.

Κλείσε τα μάτια.

~ Η ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ~ του ΤΑΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ

Έρχεται μια μέρα όπου η μεγαλειότητά μας, ο εαυτός μας,

είναι ανάγκη να περάσει στην αίθουσα του θρόνου

με τους αυλικούς του, το νου και την καρδιά, 

για ν΄αποφασίσει πάνω στον καταστατικό χάρτη της ζωής του,

δηλαδή ν' ασχοληθεί με το μέλλον του....

Τάσος Αθανασιάδης

~ Εκ των Έσω ~

Για μία χούφτα τάλαντα πουλήθηκε η ψυχή.

Τόσο εύκολα και ανερυθρίαστα, όσο εύκολα πωλούνται συνειδήσεις

με αντάλλαγμα την ηδονή της ματαιοδοξίας

που επιφέρει η αδράνεια του νου.

Δεν έχει ανάγκη η πατρίδα από σωτήρες νεκροζώντανους

μόνος Σωτήρ της ο Θεός

και θησαυρός της τ' αδούλωτο πνεύμα.

 ©Τερέζα